JUNGADA

Piękny żagiel jungada (jagunda, jongada, jugunda, juganda….) używany jest od setek 

lat przez rybaków z północno--wschodnich wybrzeży obecnej Brazylii.

Żagiel jungada nie brał udziału w testach C. A. Marchaja, jednak z « Teorii Żeglowania »

wynika, że jest on sprawniejszy na kursach pod wiatr (kąt natarcia 4°) o 8,8% w stosunku 

do żagla eliptycznego, który z kolei  produkuje 30% więcej siły ciągu niż żagiel bermudzki.

Można więc przypuszczać, że na bajdewindzie żagiel jungada będzie przynajmniej o 30% 

lepszy od bermudzkiego.

Prof. Marchaj zalicza żagiel jungada do tej samej rodziny form, co żagiel kleszcze kraba.

Ich cechą charakterystyczną jest długa i wypukła krawędź natarcia (lik przedni) i krótsza,

wklęsła krawędź spływu (lik wolny).

Proporcje żagla bermudzkiego są dokładnie odwrotne.

    « Teoria Żeglowania »C.A.Marchaj

Podobieństwo kształtów żagla  jugunda z płetwami niektórych ryb, morskich ssaków

i ptaków (pingwin) jest uderzające.

Jeśli zwierzęta tak różnych klas, jak ryby, ptaki i ssaki, dorobiły się praktycznie 

identycznych urządzeń napędowych i sterowniczych, to raczej nie drogą szpiegostwa 

przemysłowego, a już na pewno nie przez przypadek.

To nieomylna Natura wyselekcjonowała taki właśnie kształt, a nie inny, bo jest on

najskuteczniejszy dla tych zwierząt morskich, których życie i śmierć zależy bezpośrednio 

od ich szybkości.

Wzór lansowany przez Naturę wykorzystywany jest obecnie niemal wyłącznie przez deskę

żaglową, co niewątpliwie przyczynia się do jej niezrównanego przelicznika węzły/złotówki. 

 HOP!